Ataraxia, antik Yunan felsefesinin özellikle Epikürcülük[1] ve Stoacılık[2] ekseninde şekillenen, “ruhsal sarsılmazlık” veya “içsel dinginlik” olarak çevrilebilecek temel bir kavramdır. Kökeni, zihnin korku, kaygı ve tutkulu arzulardan arındırılması yönünde etik bir ideali işaret eder. Ataraxia’nın amacı, kişinin dışsal olaylardan bağımsız, kendi rasyonel düzeni
