Yavuz Çekirge'nin Web Sitesi
Minimalizmin tonlarını incelediğimiz bu kitapta on birinci ton olan Hypomone, Antik Yunanca kökenli bir kavram olup “sabır, dayanıklılık ve sebat” anlamlarını taşır; minimalizmin sade ve dirençli tonudur. Hypomone (ὑπομονή), Yunanca “hypo-” (altında, altında kalma) + “menō” (kalmak, dayanmak) bileşiminden gelir
Minimalizm çoğu zaman “sadelik” olarak tanımlansa da aslında daha doğru tanım şudur: algıyı eşiğe getiren bir estetik strateji. Bu nedenle limen minimalizmin yalnızca bir teması değil, onun ontolojik tonu olarak görülebilir.“Limen” doğrudan Latince bir kelimedir ve temel anlamı: eşik, kapı eşiği, giriş noktası, sınır
Işık, insan düşüncesinin en eski metaforlarından biridir. Antik çağdan modern bilime kadar ışık yalnızca fiziksel bir olgu olarak değil, aynı zamanda hakikatin, bilginin ve varlığın ortaya çıkmasının simgesi olarak düşünülmüştür. İnsan zihni için görmek yalnızca optik bir süreç değildir; görmek
Felsefi terminolojide bu iki kavram, varlığın “orada olması” ile “ne olduğu” arasındaki ontolojik yarılmayı belirler. Post-truth çağı ile bir önceki (Modern/Aydınlanmacı) çağ arasındaki fark, özün “yeri” ve “erişilebilirliği” üzerinedir. Modern çağda öz, bir mermer bloğun içindeki heykel gibi “derinlikte” iken;
Geçicilik, özellikle Budist düşüncede evrenin temel yasası olarak görülür: hiçbir şey sabit değildir; her varlık, olay ve durum sürekli değişim halindedir. Minimalizm ise 20. yüzyıl ortasında hem sanat hem de yaşam pratiği olarak ortaya çıkan, “fazlalığın çıkarılmasıyla özün ortaya konması” ilkesine dayalı
Minimalizmin ana kavramlarından biri de “Equilibrium”dir. Latince “aequus” (eşit) ve “libra” (terazi) kelimelerinin birleşiminden türetilmiştir. Etimolojik olarak equilibrium, Latince kökü itibarıyla “iki kolu eşit ağırlıkta olan terazi” anlamına gelir. Bu temel mecaz, kavramın ilerleyen yüzyıllarda fiziksel, zihinsel, toplumsal ve estetik bağlamlarda kullanılmasının temelini
Minimalizmin temel unsurlarından biri olan “Solitude”un Latince “solitudo”dan türeyişi, kavramın başlangıçtan itibaren hem coğrafi hem varoluşsal bir alanı işaret ettiğini gösterir. “Solus” yalnız olmayı, “-tudo” ise bu durumu bir nitelik olarak sabitlemeyi ifade eder. Bu etimolojik yapı, onu “loneliness” (eksiklik ve yoksunluk) ile “aloneness” (somut
Ataraxia, antik Yunan felsefesinin özellikle Epikürcülük[1] ve Stoacılık[2] ekseninde şekillenen, “ruhsal sarsılmazlık” veya “içsel dinginlik” olarak çevrilebilecek temel bir kavramdır. Kökeni, zihnin korku, kaygı ve tutkulu arzulardan arındırılması yönünde etik bir ideali işaret eder. Ataraxia’nın amacı, kişinin dışsal olaylardan bağımsız, kendi rasyonel düzeni
Apheleia, Antik Yunanca ἀφέλειαdan türeyen ve “pürüzsüzlük”, “süssüzlük”, “katıksızlık”, “doğallık” gibi anlamlara gelen bir kavramdır. Antik Atina’da özellikle hitabet alanında, düşüncenin gereksiz retorik süslerden arındırılarak mümkün olan en doğrudan biçimde ifade edilmesini tanımlamak üzere kullanılmıştır. Zaman içinde retorik bağlamı aşarak epistemolojik, fenomenolojik
Bir Arınma Etiği Aristoteles’e göre antik kentlerdeki tiyatrolarda trajedi izleyicisi, korku ve acıma duygularını doruk noktasında yaşayıp dışarı atarak ruhsal bir temizlik (katharsis) yaşardı. Katharsis, kelime anlamı olarak “arınma” anlamına gelir, ama psikologlara göre de bastırılmış olanın açığa çıkmasıdır. Fotoğrafçı gözüyle